Stres inkontinans tedavisinde midüretral sling operasyonunun etkinliği: 2 yıllık takip sonuçları

Effectiveness of midurethral sling operation for the treatment of stress urinary incontinence: Results of 2 years follow-up

AMAÇ: Stres üriner inkontinansın (SUI) cerrahi tedavisinde çok çeşitli cerrahi teknikler tanımlanmıştır. Midüretral intravajinal sling (IVS) operasyonu 1996’dan bu yana stres inkontinans tedavisinde yüksek etkinlikle kullanılmaktadır. Bu çalışmada SUI tedavisinde uyguladığımız midüretral IVS operasyonlarının 2 yıllık takip sonundaki subjektif yöntemlerle belirlenen etkinliği sunuldu ve konu literatür bilgileri ışığında tartışıldı.
MATERYAL-METOD: Bu prospektif klinik çalışma 2005 Ekim ile 2006 Ekim tarihleri arasında Kırıklale Özel Yaşam Hastnaesi kadın doğum kliniğinde gerçekleştirildi. SUI tanısı alan 40 hastaya IVS operasyonu uygulandı. Preoperatif dönemde tüm hastalar anamnez, klinik muayene, stres testi ve SEAPI subjektif anket skoru ile değerlendirildi. Tüm intravajinal midüretral sling operasyonları epidural anestezi altında özel IVS kanülleri ve monofilaman polipropilen meş kullanılarak gerçekleştirildi. Operasyonun etkinliği postoperatif 1., 6. ve 12. ve 24. aylarda stres testi ve SEAPI skoruna dayalı hasta memnuniyeti sorgulaması ile değerlendirildi.
BULGULAR: Hastaların 33’ü 2 yıllık takibi tamamladı (%82,5). İki yıllık takibin sonunda 33 hastadan 29’unda stress test ve SEAPI skoru ile stress inkontinansın düzelmiş olduğu saptandı (%87,9). 2 hastada denovo urge inkontinans gelişti (%6,6). Ortalama operasyon zamanı 40,3 dakika idi (25-120 dk). IVS operasyonlarından 2’sinde mesane yaralanması komplikasyonu gerçekleşti (%5). Mesane hasarları intraoperatif sistoskopi ile tanındı. Ve laparotomi ile mesane onarıldı. Hiç bir hastada postoperatif üriner retansiyon gözlenmedi.
SONUÇ: SUI tedavisinde uygulanan IVS operasyonu uzun dönemde yüksek etkinliğe sahip bir cerrahi yöntemdir. Kısa operasyon süresi, kolay uygulanabilir olması ve daha düşük komplikasyon oranları ile stress inkontinans cerrahisinde midüretral IVS operasyonu güvenilir bir seçenektir.

OBJECTIVE: Various surgical techniques have been described for the treatment of stress urinary incontinence (SUI). Midurethral intravaginal sling (IVS) operations to treat the SUI were effectively used from 1996. In this paper, we aimed to assess the effectiveness of midurethral IVS procedure that based on subjective evaluation in the treatment of SUI, after 2 years follow-up and the topic was discussed along with the review of literature.
MATERIAL-METHODS: This prospective clinical trial was carried out in gynecology department of Kirikkale Yasam Private Hospital. 40 patients diagnosed with SUI were undergone to the midurethral IVS operation between the date of October 2005 and August 2006. All patients were evaluated in preoperative period with history, clinical examination, stress test and SEAPI subjective questionnaire. All IVS procedures were performed by using of special device and synthetic polypropylene mesh under epidural anesthesia. Effectiveness of IVS operations were evaluated in postoperative 1.,6.,12. ve 24. months by stress test and questioning of patient’s satisfaction based on SEAPI questionnaire.
RESULTS: 33 patients (82,5%) were completed 2 years follow-up survey. 29/33 patients (87,9 %) were cured from stress incontinence according to the stress test and and SEAPI scores. De novo urge incontinence was developed in 2/33 patients (%6,6). Mean operating time was 40,3 minutes (25-120). Two bladder injury complications were recorded. Bladder injuries were diagnosed during the operations by cystoscopy and primary repair was performed by laparotomy. We didn’t encounter any voiding difficulties.
CONCLUSION: Our data demonstrates that IVS for the treatment of SUI is a feasible and reliable technique with high long term effectiveness, easy application, shorter operation time and lower complication rates.

Pfannenstiel insizyonun cilt kapatılmasında 2-Oktil-siyanoakrilat topikal cilt yapıştırıcısı ile polipropilen sütürün karşılaştırılması

2-octylcyanoacrylate tissue adhesive versus polypropylene suture for skin closure of Pfannenstiel incision

AMAÇ: Bu çalışmada; Pfannenstiel insizyonun cilt kapatılmasında, yüksek viskoziteli topikal cilt yapıştırıcısı 2-Oktil-siyanoakrilat’ın polipropilen ile sürekli subkutiküler dikiş yöntemiyle karşılaştırılması amaçlandı.
MATERYAL-METOD: Tek merkezli, prospektif, randomize, kontrollü klinik çalışmamıza, Pfannenstiel insizyon ile opere olan, 21–75 yaş arası, 40 kadın olgu dahil edildi. Olgular iki gruba randomize edildi. 1. grupta (Grup I, n=20) cildin kapatılmasında yüksek viskoziteli topikal cilt yapıştırıcısı 2-Oktil-siyanoakrilat uygulandı. 2. grupta (Grup II, n=20) cilt 3/0 propilen sütürle subkutiküler tarzda devamlı sütürle kapatıldı. Tüm olgularda; insizyon uzunluğu, cilt altı kalınlık, yaranın kapatılması için gereken süre, postoperatif 2. gün, 7 gün ve 40. günde yarada hematom, seroma, yüzeyel ve derin yara yeri açılması, yara yeri enfeksiyonu, keloid parametreleri değerlendirildi. Postoperatif 40. günde hasta memnuniyeti ve kozmetik değerlendirme yapıldı.
BULGULAR: Her iki grup yaş, vücut kitle indeksi, insizyon uzunluğu ve cilt altı kalınlık açısından benzerdi. Grup I’de Grup II’e oranla cilt kapama süresi anlamlı olarak düşük belirlendi (sırasıyla 1.2–3.9 dakika, p<0,001). Postoperatif 7. gün yüzeyel yara açılması ve yara yeri enfeksiyonu Grup I’de Grup II’e oranla anlamlı olarak yüksek görüldü (p<0,001). Postoperatif 40. günde her iki grup arasında kozmetik açıdan anlamlı bir fark gözlenmedi.
SONUÇ: Preliminer sonuçlarımızda; topikal cilt yapıştırıcısı 2-Oktil-siyanoakrilat ile standart cilt kapatma yöntemine göre zaman tasarrufu ve benzer kozmetik sonuçlar görülmesine rağmen, yüksek oranda yüzeyel yara yeri açılması ve yara yeri enfeksiyonu belirlenmiştir.

OBJECTIVE: In this study; high viscosity topical skin adhesive 2-octylcyanoacrylate was compared to polypropylene subcuticular suture method in the wound closure of Pfannenstiel incision.
MATERIALS-METHODS: Forty women aged 21–75 operated with Pfannenstiel incision were included in this single center, prospective randomized, controlled clinical study. Subjects were randomized to two groups. In the first group (Group I, n=20) high viscosity topical skin adhesive 2-octylcyanoacrylate was used. In the 2nd group (Group II, n=20), the skin was closed using 3/0 subcuticular running polypropylene sutures. In all the cases; incision length, subcutaneous skin thickness, time taken to suture the skin defect, formation of hematoma, seroma, superficial or deep wound disruption, infection and keloid parameters in postoperative 2nd day, 7th day and 40th day were assessed. Cosmetic appearance and patient satisfaction were checked on the postoperative 40th day.
RESULTS: In both groups, ages, body mass index, incision length and subcutaneous skin thickness were similar. In group I, skin closure time was significantly shorter as compared to group II (1.2 to 3.9 minutes respectively, p<0.001). Postoperative 7th day superficial would disruption and wound infection was significantly high in group I as compared to group II (p<0.001). No difference was noted in the cosmetic appearance on the 40th day.
DISCUSSION: Our preliminary evaluation showed that despite time saving and similar cosmetic results with topical skin adhesive 2-Octyl-cyanoacrylate as compared to standard methods of skin closure, a higher rate of superficial wound disruption and wound infection was detected.

Prenatal tanısı konmuş Cantrell pentalojisi olgusu: Ensefaloselin eşlik ettiği nadir bir varyant

A prenatally diagnosed pentalogy of cantrell case with encephalocele: A rare variant

AMAÇ: 20. gebelik haftasında prenatal tanısı konan ve post mortem otopsi ile doğrulanan, nöral tüp defektinin eşlik ettiği Cantrell Pentalojisi olgusunu sunmak.
OLGU: Sternum altı ve anterior diyafragmada defekt ile meydana gelen omfalosel, perikardiyumun yokluğu ve kalp anomalisi ile seyreden bu sendromun prenatal dönemde yapılan ultrasonografisinde; ensefalosel ve kalbi de (tam atrio-ventriküler septal defekt ile) içine alan büyük bir omfalosel izlendi. Gebelik öyküsünde herhangi bir ilaç alımı, akraba evliliği veya toksin maruziyeti tespit edilmedi. Bu malformasyonun yaşamla bağdaşmaması nedeniyle aileye bilgi verildi. Yazılı bilgilendirilmiş onay alındıktan sonra gebelik indüklenerek vajinal yoldan termine edildi. Doğumu takiben yapılan post mortem genetik incelemede, prenatal tanı doğrulandı.
SONUÇ: Ultrasonografi ile omfalosel tanısı kolaylıkla konulabilmekte olup, buna kalp anomalilerinin eşlik ettiği olgularda Cantrell Pentalojisi hatırlanmalıdır. Ensefalosel ve diğer tip nöral tüp defektleri bu hastalığa oldukça nadir olarak eşlik etmekte olup literatürde 20’den az vaka bildirilmiştir.